ไม่มีภาชนะใดที่มนุษย์บรรจุใส่อาหารจนเต็มจะเลวร้ายไปกว่าท้องของเขาเอง เพียงพอแล้วสำหรับลูกหลานอาดัมด้วยอาหารเพียงไม่กี่คำที่สามารถทําให้กระดูกสันหลังของเขาเเข็งเเรง(หมายถึงสามารถประทังชีวิตและสร้างความแข็งแรงแก่ร่างกาย) และหากจำเป็นต้องกินจริง ๆ แล้ว ก็ (จงเตรียมท้องไว้เป็นสามส่วน) ส่วนหนึ่งสำหรับอาหาร ส่วนหนึ่งสำหรับเครื่องดื่ม และอีกส่วนหนึ่งสำหรับลมหายใจ

อย่ากินและดื่มมากเกินไป นี่เป็นหลักการที่ครอบคลุมหลักการทางการแพทย์ทั้งหมด เพราะการอิ่มเกินไปจะทำให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บได้
จุดประสงค์ของการรับประทานอาหารคือ เพื่อรักษาสุขภาพและความแข็งแรงซึ่งเป็นรากฐานของชีวิต
การกินอาหารจนอิ่มท้องก่อให้เกิดผลกระทบทั้งทางร่างกายและทางศาสนา ท่านอุมัร เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า “จงระวังการกินมากเกินไป เพราะมันจะทำให้เกิดผลกระทบต่อร่างกายและทำให้ขี้เกียจละหมาด”
อาหารจากมุมมองทางบทบัญญัติศาสนา แบ่งออกเป็นหลายประเภท ได้แก่: 1.วาญิบ (จำเป็น): คืออาหารที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิต การละเว้นจะก่อให้เกิดอันตราย 2.ญาอิซ (อนุญาต): คืออาหารที่เกินกว่าปริมาณที่จำเป็น และไม่มีความน่ากังวลว่าจะเกิดอันตราย 3.มักรูฮฺ (ไม่พึงประสงค์): คืออาหารที่มีความน่ากังวลว่าอาจก่อให้เกิดอันตราย 4.หะรอม (ต้องห้าม): คืออาหารที่รู้แน่ชัดว่าก่อให้เกิดอันตราย 5.มุสตะฮับ (ส่งเสริม): คืออาหารที่ช่วยให้สามารถประกอบศาสนกิจและเชื่อฟังอัลลอฮ์ได้ดีขึ้น ทั้งหมดนี้ได้สรุปไว้ในอหะดีษเป็นสามระดับ ได้แก่: 1.การกินจนท้องเต็ม 2.การกินเพียงไม่กี่คำหรือไม่กี่คำที่พอประคองร่างกายให้ตั้งตรงได้ 3.คำกล่าวของท่านนบีว่า: “หนึ่งในสามสำหรับอาหาร หนึ่งในสามสำหรับเครื่องดื่ม และหนึ่งในสามสำหรับอากาศ (เพื่อหายใจ)” ทั้งหมดนี้ใช้ได้ก็ต่อเมื่ออาหารที่บริโภคนั้นเป็นสิ่งที่ฮะลาล (อนุญาตตามศาสนา)
หะดีษนี้เป็นหลักการพื้นฐานหนึ่งของวิชาการแพทย์ เนื่องจากศาสตร์ทางการแพทย์มีพื้นฐานอยู่บนหลักสามประการ ได้แก่ การรักษาพลังชีวิต (การเสริมสร้างกำลัง) การควบคุมอาหาร (การงดเว้นสิ่งที่เป็นโทษ) และการขับถ่ายสิ่งส่วนเกินออกจากร่างกาย หะดีษนี้ได้ครอบคลุมสองประการแรกไว้แล้ว ดังที่พระดำรัสของอัลลอฮ์ตรัสว่า: “และจงกินและดื่มเถิด แต่อย่าฟุ่มเฟือย เพราะแท้จริงพระองค์ไม่ทรงชอบผู้ที่ฟุ่มเฟือย” (อัล-อะอ์รอฟ: 31)
ความสมบูรณ์ยิ่งของบทบัญญัติศาสนานี้ คือการที่ครอบคลุมถึงประโยชน์ของมนุษย์ทั้งในเรื่องศาสนาและเรื่องการใช้ชีวิตในโลกนี้
หนึ่งในวิชาความรู้ของศาสนาอิสลาม ได้แก่ หลักการพื้นฐานทางการแพทย์และประเภทต่างๆ ของมัน ดังที่ปรากฏในเรื่องของน้ำผึ้งและฮับบะตุสเสาดาอ์ (เทียนดำ)
บทบัญญัติของศาสนาอิสลามล้วนครอบคลุมถึงวิทยปัญญา (ฮิกมะฮ์) และตั้งอยู่บนพื้นฐานของการป้องกันอันตราย (ดัรอุลมะฟาซิด) และการแสวงหาประโยชน์ (ญัลบุลมะซาลิห์)