“ไม่มีวันใดที่บ่าวจะตื่นขึ้นในตอนเช้า เว้นแต่ว่ามะลาอิกะฮ์สองตนจะลงมา และตนหนึ่งกล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้า โปรดประทานคืนแก่ผู้ใช้จ่าย และอีกตนหนึ่งกล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้า โปรดประทานแก่ผู้ที่ตระหนี ซึ่งความเสียหาย”

การอนุญาตในการขอพรให้แก่ผู้มีใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เพื่อให้ได้รับผลตอบแทนมากขึ้น และให้มีสิ่งทดแทนที่ดียิ่งกว่าสิ่งที่เขาได้ใช้จ่ายไป รวมทั้งการอนุญาตในการขอพรให้เกิดความพินาศแก่ทรัพย์สินของคนตระหนี่ที่ปฏิเสธการใช้จ่ายในสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงกำหนด
เหล่าบรรดามะลาอิกะฮ์ ได้ขอดุอาอ์ให้แก่ผู้ศรัทธาที่ชอบธรรมที่ชอบบริจาค ให้มีความดีและความจำเริญ และคำดุอาของพวกเขาได้ถูกตอบรับ
ส่งเสริมการใช้จ่ายทั้งที่เป็นหน้าที่และที่เป็นความสมัครใจ เช่นการใช้จ่ายเพื่อครอบครัว การรักษาความสัมพันธ์ทางเครือญาติ และประตูต่างๆที่จะนำไปสู่ความดีทั้งหลาย
อธิบายคุณงามความดีของผู้ใช้จ่ายในการทำความดี และผลลัพธ์ของเขาคืออัลลอฮ์จะทรงตอบแทนเขา อัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจตรัสว่า “และไม่ว่าสิ่งใดที่พวกเจ้าใช้จ่ายไป พระองค์จะทรงตอบแทนสิ่งนั้น และพระองค์คือผู้ประทานปัจจัยยังชีพที่ดีที่สุด” (สะบะอ์: 39].
คำวิงวอนนี้มีไว้สำหรับผู้ที่งดเว้นในการใช้จ่ายในภาคบังคับเท่านั้น ส่วนการใช้จ่ายในภาคสมัครใจไม่รวมอยู่ในดุอานี้ เพราะผู้ที่ละเว้นในเรื่องนี้ไม่สมควรได้รับคำดุอ่าให้เกิดโทษ
ห้ามความตระหนี่และความขี้หวง