Марде таҳорат кард ва ҷоеро дар пояш ба миқдори нохун ношуста монд. Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онро дид ва фармуд: "Баргард ва таҳорататро хуб анҷом деҳ". Он мард баргашт таҳорат карда ва сипас намозашро хонд

Пешдастӣ дар амри маъруф ва роҳнамоии ҷоҳил ва ғофил, бахусус агар он мункар боиси фосид шудани ибодати ӯ шавад.
Ҳамаи узвҳои таҳоратро комил шустан воҷиб аст. Агар ба қисмате аз узв об нарасад - ҳатто агар андаке ҳам бошад - таҳораташ дуруст намешавад. Ва агар муддати зиёде аз таҳораташ гузашта бошад, онро бояд аз нав анҷом диҳад.
Машруъияти дурусти таҳорат, бо анҷом додани он ва анҷоми ҳамаҷонибаи он бо тартиби муқарраркардаи шариат.
Пойҳо аз узвҳои таҳоратанд ва масҳ кашидани онҳо кофӣ нест, балки бояд шуста шавад.
Узвҳои таҳоратро пай дар пай идома додан лозим аст, ки ҳар як узв пеш аз он ки узви қаблӣ хушк шавад, шуста шавад.
Нодонӣ ва фаромӯшӣ боиси соқит шудани воҷиб намешавад, балки гуноҳро соқит мекунад. Дар ин маврид Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) воҷибро - ки таҳорат аст - аз он мард ба сабаби нодонӣ ва комил набудани таҳораташ соқит накард, балки ба ӯ амр кард, ки таҳоратро аз нав анҷом диҳад.