Халил ва дӯсти ман, Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) манро ба се чиз тавсия доданд: Рӯза доштани се рӯз дар ҳар моҳ, хондани ду ракъат намози зуҳо, хондани витр пеш аз хоб

Тафовут дар васиятҳои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба саҳобаҳояш бар асоси огоҳии ӯ дар бораи ҳолати ҳар яки онҳо буд ва ончи муносиби ҳоли яке аз онҳо мебошад, барои мисол, шахси боқувват барои ҷиҳод муносиб аст, обид барои ибодат ва олим барои илм муносиб аст ва ҳамин тавр.
Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ дар бораи се рӯз рӯзаи ҳар моҳ, мегӯяд: Се рӯз рӯза гирифтан дар ҳар моҳ, зоҳиран мақсади ӯ рӯзҳои сафед аст, ки он рӯзҳои сенздаҳум, чаҳордаҳум ва понздаҳуми моҳҳои ҳиҷрӣ мебошад.
Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ мегӯяд: Дар ин ҳадис тақдими намози витр бар хоб мустаҳаб аст, махсусан барои касоне, ки ба бедор шудани худ мутмаин нестанд.
Аҳамияти ин се амал, зеро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба ададе аз саҳобагонаш ин амалҳоро тавсия додааст.
Ибни Дақиқ Ал-ъид дар сухани худ мегӯяд: (ва ду ракаъати зуҳо) эҳтимолан дар инҷо камтарин адади намозро зикр кардааст, ки бо иҷрои он таъкид мешавад. Ин нишонаест бар мустаҳаб будани намози зуҳо, ки камтарини он ду ракъат аст.
Вақти намози зуҳо: тақрибан миқдори 15 дақиқа пас аз тулӯи офтоб оғоз мешавад ва тақрибан то даҳ дақиқаи пеш аз намози пешин идома меёбад. Адади ракъатҳои намози зуҳо: камтаринаш ду ракъат аст, вале дар адади бештари он ихтилоф ҳаст, гуфтаанд, ки ҳадди бештараш ҳашт ракъат аст, ҳамчунин гуфтаанд, ки ҳадди бештар надорад.
Вақти намози витр: пас аз намози хуфтан то тулӯи субҳ. Ҳадди ақали он як ракъат ва ҳадди аксараш ёздаҳ ракъат мебошад.