Раҳояшон кун, зеро дар ҳоли вузӯ онҳоро пӯшидаам

Масҳ кашидан бар мӯза ва маҳсӣ дар ҳолати таҳорат кардан аз ҳадаси асғар (мисли қазои ҳоҷат, баромадани бод ва ғайра) ҷоиз аст. Аммо дар ҳолати ғусл кардан аз ҳадаси акбар (мисли ҷанобат, ҳайз ва ғайра) шустани пойҳо лозим аст.
Масҳ танҳо як маротиба аст ва он бо кашидани дасти тар аз болои маҳсӣ ё мӯза ва ғайра анҷом мешавад, на зери он.
Барои масҳ кашидан бар маҳсӣ ё мӯза ё ғайри он, шарт аст, ки баъд аз таҳорати комил ва шустани пойҳо бо об пӯшида шаванд ва худи попӯшҳо пок бошанд ва макони шустани фарзиро бипӯшонад (яъне, аз буҷулаки пойҳо боло бошад). Ва масҳ барои ҳадаси асғар (бетаҳоратӣ) бошад на барои ҳадаси акбар (ҷанобат ..) ё он чи ки ғуслро воҷиб мегардонад. Ва масҳ кашидан барои вақти муқарраркардаи шариат бошад, ки барои муқим як шабонарӯз ва барои мусофир се шабонарӯз аст.
Ҳар чизе, ки пойро мепӯшонад, - ҷӯроб бошад ё ғайри он - , бо маҳсӣ қиёс карда мешавад ва масҳ кашидан бар онҳо ҷоиз аст.
Ахлоқи некуи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва омӯзиши эшон, ба тавре ки Муғираро аз берун овардани попӯшҳояш боздошт ва сабабро ба ӯ баён кард, ки пойҳояшро дар ҳоли покӣ (ботаҳорат) дар попӯш карда буд, то дили ӯ ором гирад ва ҳукмро бидонад.