“నిశ్చయంగా అల్లాహ్ నా సమాజాన్ని (ఉమ్మత్’ను) వారి మనస్సులలోనికి వచ్చే (పరిపరి విధాల) ఆలోచనల కొరకు వారిని క్షమించాడు – వారు ఆ ఆలోచనలను ఆచరణలో పెట్టనంత వరకు, లేక వాటిని బయటకు ఉచ్చరించనంత వరకు.”

సకల శుభాల ప్రదాత, సర్వోన్నతుడు అయిన అల్లాహ్ మనసులోనికి వచ్చే పరిపరి విధాల ఆలోచనలను, వ్యామోహాలను ఉపేక్షించినాడు, వదలివేసాడు, మరియు వాటిని క్షమించాడు. అవి వచ్చినపుడు మనిషి తనలో తానే మాట్లాడుకుంటాడు, లేక అవి అతని మనస్సులోనికి వచ్చి పోతూ ఉంటాయి.
ఉదాహరణకు విడాకులు, ఒకవేళ ఒక వ్యక్తి తన భార్యకు విడాకులు ఇవ్వాలనే ఆలోచన అతని మనస్సులోనికి వచ్చినట్లైతే, అతడు దాని గురించి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా ఉన్నట్లైతే, లేక ఏ కాగితం మీదనైనా రాసి ఉండకపోతే, అతడు విడాకులు ఇచ్చినట్లు భావించబడదు.
ఒక వ్యక్తి, తన మనసులోనికి వచ్చి పోతూ ఉండే ఆలోచనలకు, వాటి గురించి తనలో తాను మాట్లాడుకొనుట పట్ల అతడు బాధ్యునిగా నిలబెట్టబడడు – అవి ఎంత గొప్ప ఆలోచనలైనా, లేక ఎంత ఘోరమైనవి అయినా – అవి అతని మనసులో స్థిరపడనంత వరకూ, వాటిపై అతడు అమలు చేయననంత వరకూ లేక వాటిని గురించి బయటకు మాట్లాడనంత వరకూ.
ముహమ్మద్ సల్లల్లాహు అలైహి వసల్లం వారి ఉమ్మత్ (సమాజం) యొక్క స్థితి, స్థాయి ఎంత గొప్పవి అంటే మన కంటే ముందు గడిచిన సమాజాలకు (ఉమ్మత్’లకు) భిన్నంగా మనసులోనికి వచ్చే పరిపరి విధాల ఆలోచనలకు, స్వీయసంభాషణకు జవాబుదారీగా నిలబెట్టకపోవడం. అది ఈ ఉమ్మత్ యొక్క ప్రత్యేకత.