“(ఏదైనా కీడు, ఆపద, కష్టము కలిగినపుడు) ఎవరైతే తన చెంపలు కొట్టుకుంటూ, తన చొక్కాను చింపుకుంటూ, అఙ్ఞాన కాలములో చేసినట్లు బిగ్గరగా ఏడ్పులు పెడబొబ్బలు పెడతాడో, అతడు మాలోని వాడు కాడు (మాలో ఒకడిగా పరిగణించబడడు)

ఈ హదీథులో ఉన్న కఠినమైన హెచ్చరిక (అతడు మాలోని వాడు కాడు అనే హెచ్చరిక) కారణంగా ఈ ఆచారాలు “కబాఇర్” పాపాలు (ఘోరమైన పాపాలు) అని తెలుస్తున్నది.
కష్టము, ఆపద, విపత్తులు కలిగినపుడు వాటిని ఎదుర్కోవడంలో సహనం పాటించడం విధి. అల్లాహ్ ముందుగానే విధిరాతగా (తఖ్’దీర్ గా) నిర్ణయించిన కష్టాలు, బాధలు, ఆపదలు సంభవించినపుడు విలపించడం, ఏడ్పులు, పెడబొబ్బలు పెట్టడం, తలవెంట్రుకలు తొలగించుకోవడం, బట్టలు చింపుకోవడం మొదలైన వాటి ద్వారా అల్లాహ్ యొక్క నిర్ణయాలపట్ల అసంతృప్తిని వ్యక్తం చేయడం నిషేధము (హరాం).
శాసనకర్త అయిన అల్లాహ్ ఆమోదించని జాహిలియా పద్ధతులను అనుకరించడం నిషేధించబడింది.
కష్టము, ఆపద, విపత్తులు కలిగినపుడు దుఃఖించుటలో, (తనలో తాను) ఏడ్చుటలో తప్పేమీ లేదు; ఎందుకంటే అవి అల్లాహ్ యొక్క పూర్వ నిర్దిష్టం పట్ల (తఖ్’దీర్ పట్ల) సహనం వహించడానికి వ్యతిరేకం కావు. వాస్తవానికి, అవి మన బంధువులు మరియు ప్రియమైన వారి హృదయాలలో అల్లాహ్ ఉంచిన దయ, కరుణ, ప్రేమ మరియు వాటి వ్యక్తీకరణ వంటిదే.
ఒక ముస్లిం అల్లాహ్ యొక్క పూర్వనిర్దిష్టముతో సంతృప్తి చెందాలి; అతను సంతృప్తి చెందక పోయినా, సహనం వహించడం అతనిపై విధి.