“సుబ్’హానల్లాహ్! ఒక ముస్లిం ఎన్నటికీ అపరిశుద్ధుడు కాడు.”

జనాబహ్ ఒక వ్యక్తిని కేవలం నమాజు చేయకుండా, ఖుర్ఆన్ ను తాకకుండా, మస్జిదులో ప్రవేశించకుండా నిరోధిస్తుంది. ముస్లింలతో కూర్చోవడం లేదా కలుసుకోవడం నుండి ఇది ఒక వ్యక్తిని నిరోధించదు, లేదా ఒక వ్యక్తిని అపవిత్రం చేయదు.
ఒక విశ్వాసి ఎప్పుడూ పవిత్రుడే, అతడు జీవించి ఉన్నా లేక చనిపోయినా.
ధర్మవేత్తలను, జ్ఞానవంతులను మరియు నీతిమంతులను గౌరవించడం మరియు వారి వద్ద ఉత్తమ రీతిలో కూర్చోవడం, వ్యవహరిచడం.
ఒక సహచరుడు బయలుదేరే ముందు తన నాయకుడి అనుమతి కోరడం షరియత్ ప్రకారం చేయవలసిన పని. ఎందుకంటే ప్రవక్త సల్లల్లాహు అలైహి వ సల్లం తనకు తెలియకుండా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయినందుకు అబూ హురైరా రదియల్లాహు అన్హును మందలించినారు. నిజానికి, అనుమతి కోరడం మంచి వ్యవహరణకు, మర్యాదకు సంకేతం.
ఆశ్చర్యానికి లోనైనపుడు “సుబ్’హానల్లాహ్’ అనడం మంచిది.
చట్టబద్ధమైన ప్రయోజనం ఉన్నప్పుడు, ఒక వ్యక్తి తనకు సంబంధించిన వ్యక్తిగత విషయాల గురించి మాట్లాడటానికి అనుమతి ఉన్నది.
ఒక అవిశ్వాసి అపవిత్రుడిగా భావించబడతాడు. అయితే అతని అపవిత్రత అనేది ఆత్మకు సంబంధమైనది, కారణం అతను దైవవిశ్వాసాన్ని దాచి పెట్టడంలో ఉన్న దుష్టత్వము మరియు లోపము.
ఇమామ్ అన్-నవవి రహిమహుల్లాహ్ ఇలా అన్నారు: ఈ హదీథులో ఒక విధానం, ఒక సదాచారం కూడా బోధించబడినది: ఒకవేళ ఒక పండితుడు (ఆలిమ్) తనను అనుసరిస్తున్న వ్యక్తి సరైన విధానానికి విరుద్ధంగా ఏదైనా చేస్తున్నట్లు గమనించినట్లైతే, అతనిని దాని గురించి అడగాలి, సరైన విధానాన్ని వివరించాలి, మరియు దాని నియమాన్ని నిబంధనలను వివరించాలి, (అలా అతనిని సరిదిద్దాలి).