“Besimtari vazhdon të jetë në kauza të fesë së tij, përderisa nuk ka derdhur gjak të ndaluar (të dikujt).”

Kjo tregon peshën e rëndë të vrasjes së padrejtë dhe të vrasjes me paramendim, pasi ajo e nxjerr besimtarin nga gjerësia e fesë, në ngushtim.
Ekzistojnë katër kategori gjaku të ndaluar për t’u derdhur: 1. Gjaku i muslimanit, i cili është më i paprekshmi. 2. Gjaku i dhimiut, që i referohet hebrenjve dhe të krishterëve, që jetojnë në një shtet islam, duke mbetur në fenë e tyre, duke paguar xhizjen (taksën e mbrojtjes) dhe duke iu përmbajtur ligjeve islame. 3. Gjaku i muahidit, që i referohet jomuslimanëve në vendet e tyre, me të cilët kemi marrëveshje paqeje; ata nuk na luftojnë dhe ne nuk i luftojmë ata. 4. Gjaku i musteminit, që i referohet një jomuslimani luftëtar, që nuk ka marrëveshje apo besëlidhje me ne, por të cilit i është dhënë mbrojtje për një periudhë të caktuar, duke iu lejuar hyrja në tokat muslimane me lejen e sundimtarit ose të përfaqësuesit të autorizuar prej tij.