“Allahu i mallkoftë hebrenjtë dhe të krishterët. Varret e të dërguarve të tyre i kanë bërë faltore!”

Kjo është një nga porositë e tij të fundit, gjë që tregon rëndësinë e saj dhe nevojën për t’i kushtuar vëmendje të madhe.
Ndalimi i prerë dhe i rreptë për marrjen e varreve si vende adhurimi, ose për t’u falur me qëllim tek ato, përveç namazit të xhenazes, pasi kjo çon në madhërimin e të vdekurit, në tavaf rreth varrit të tij, në prekjen e qosheve të tij, ose në thirrjen e emrit të tij. Të gjitha këto janë prej shirkut dhe rrugëve që të çojnë tek ai.
Interesimi i madh dhe kujdesi i të Dërguarit të Allahut ﷺ për teuhidin dhe frika e tij nga madhërimi i varreve, sepse kjo çon drejt shirkut.
Allahu i Lartësuar e ka mbrojtur Profetin e Tij ﷺ, që në varrin e tij të mos bëhen vepra shirku. Ai i ka frymëzuar sahabët dhe ata që erdhën pas tyre që ta ruajnë varrin e tij, duke mos e bërë të dukshëm apo të ngritur.
Sahabët (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) iu përmbajtën këshillës së Profetit ﷺ dhe ishin të kujdesshëm për ta ruajtur teuhidin (besimin e pastër monteist).
Ndalohet imitimi dhe përngjasimi i hebrenjve dhe të krishterëve, dhe ndërtimi mbi varre është prej praktikave të tyre.
Nga shndërrimi i varreve në faltore - xhami, është namazi në to dhe në drejtim të tyre, edhe nëse nuk është ndërtuar faltore (mbi to).