“Nxitoni (për ta dërguar në varr) xhenazen, sepse nëse ka qenë vepërmirë, e dërgoni në mirësi, e, nëse nuk ka qenë i tillë, atëherë është një barrë që e hiqni prej supeve tuaja.”

Ibn Haxheri ka thënë: "Pëlqehet të nxitohet, por në një mënyrë që të mos çojë në shpejtim të tepruar, i cili mund t'i shkaktojë dëm të ndjerit ose vështirësi atyre që e mbajnë apo e shoqërojnë xhenazen."
Nxitimi kushtëzohet me faktin që vdekja të mos ketë qenë e papritur, kur ekziston frika se mund të jetë vetëm humbje e vetëdijes; në raste të tilla, varrosja duhet të shtyhet derisa të vërtetohet vdekja. Gjithashtu, një vonesë e shkurtër lejohet për një arsye të vlefshme, siç është mundësimi që më shumë njerëz të marrin pjesë në namazin e xhenazes ose pritja e mbërritjes së të afërmve, me kusht që të mos ketë frikë nga prishja e trupit.
Nxitimi i xhenazes është në dobi të të ndjerit nëse ai është prej atyre që do të jetë i lumtur , ose në dobi të atyre që e përcjellin, nëse ai është prej atyre që janë të mjerë.
Neveviu ka thënë: "Nga ky hadith kuptohet se duhet lënë shoqëria e njerëzve të kotë dhe atyre që nuk janë të devotshëm."