නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ ඔහු ව යමන් දේශයට යැවූ කල්හි, ගවයින්ගෙන් සෑම තිහකටම (වසරක් සම්පූර්ණ වූ) තබීආ හෙවත් වස්සෙකු හෝ තබීආ හෙවත් වැස්සියකු (සකාත් ලෙස) ගන්නා මෙන් ද

ජිස්යා හෙවත් බඳු ගනු ලබනුයේ වැඩිවියට පත් වූ අයගෙන් පමණි. වැඩි වියට පත් නොවූ අයගෙන් එසේ ලබා නොගැනීමේ නිර්ණායකය නම්, කුඩා දරුවකු හෝ කාන්තාවක් හෝ එවැනි වෙනත් කෙනෙකු සිරගත කළ විට ඔහුව මරා දැමීමට අවසර නොලැබීමය.
ජිස්යා බදු මුදල ඉමාම්ගේ (ප්‍රධානියාගේ) අභිමතය පරිදි තීරණය වන අතර එය ස්ථානය, කාලය, පොහොසත්කම සහ දරිද්‍රතාවය අනුව වෙනස් වේ. මෙයට සාක්ෂිය නම්, නබි (සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් යේමනයේ ජනතාව සඳහා එය තීරණය කළ අවස්ථාවේ මුආද්(රළි)ට මෙසේ පැවසුහ: “සෑම වැඩිහිටි පිරිමියෙකුගෙන්ම දිනාර් එකක් ගන්න" යැයි පවසා තිබීමය. සිරියාවේ ජනතාව සඳහා උමර් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා එය තීරණය කළ විට, ඔහුගේ අභිමතය තුළ ජිස්යා අගය ඊට වඩා වැඩි විය.
සකාත් එකතු කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම සහ එය එකතු කිරීම සඳහා කෙනෙකු පත් කිරීම කටයුතුභාර උදවියගේ යුතුකම් වලින් එකකි.
අත්-තබීඃ යනු වසරක් සම්පූර්ණ වී දෙවන වසරට පිවිසුණු ගවයෙකි. ඌ ඒ වන විටත් මව පසුපස යන බැවින් උන්ට තබී (පසුපස යන්නා) යන නාමය ලැබී ඇත.
දීනාර් යනු රන්කාසි වේ. ඉස්ලාමීය ව්‍යවහාරයේ දීනාර් යනු එහි බර රන් ග්‍රෑම් හතරයි කාලකි. (ග්‍රෑම් 4.25)