“අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) කිසිවිටෙක එතුමාණන්ගේ කුඩා දිව පෙනෙන තරමට මහා හඩින් සිනහසෙන්නෙකු ලෙස මා දැක නැත. එතුමා මද සිනහ පාන්නෙකු වූහ.”

අල්ලාහ්ගේ දූතයාණෝ (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) යමක් දැක සතුටු වූ විටෙක හෝ කැමති වූ විටෙක මද සිනහ පාන්නෙකු වූහ.
ඉබ්නු හජර් තුමා මෙසේ පවසා සිටියි:“එතුමාණන් සිනහ වන විට මහ හඬින් හා සම්පූර්ණයෙන් සිනා සෙන කෙනෙකු ලෙස මා නොදුටුවෙමි.“ යන්න එතුමියගේ අදහසයි.
අධික ලෙස සිනහවීම හා හඬ නගා සිනහවීම දැහැමියන්ගේ ගුණාංගයක් නොවේ.
අධික ලෙස සිනහවීම මිනිසෙකුගේ කීර්තිය සහ ඔහුගේ සහෝදරයන් අතර ඇති ගෞරවය විනාශ කරනු ඇත.