که چېرته د لمونځ کوونکي مخې ته تېرېدونکی په دې پوهېدلی چې په دې سره څومره ګناهګارېږی، نو هغه به غوره ګڼلی وای چې څلوېښت (ورځې، میاشتې یا کلونه) په ځای ودرېږي، تر دې چې د هغه مخې ته تېر شي

د لمونځ کوونکي مخې ته تېرېدل حرام دي، کله چې هغه ستره ونه لري، او یا د لمونځ کوونکي او سترې ترمنځ تېرېدل؛ کله چې ستره ولري.
ابن حجر ویلې: د هغې اندازې په اړه د نظر اختلاف دی چې د لمونځ کوونکي او تېرېدونکي تر منځه باید مراعت شي، نو ویل شوي چې د هغه او د سجدې د ځای په اندازه یې مخې ته تېر شي، او ویل شوي چې د هغه او تېرېدونکي تر منځ د دریو ګزونو په اندازه تېر شي او ویل شوي چې د هغه او تېرېدونکي تر منځ د یوې ډبرې د غورځولو په اندازه ځای کې تېر شي.
سيوطي ویلي: تېرېدنه داسې معنی لري چې څوک د هغه مخې ته تېرېږي، خو که څوک د قبلې لور ته روان وي، نو هغه په دې سزا کې شامل نه دی.
لمونځ کوونکي ته په کار ده چې د خلکو په لارو او هغو ځایونو کې لمونځ ونه کړي چې خلک پرې تېرېږي راتېرېږي، ترڅو خپل لمونځ د کموالي او تېرېدونکي له ګناه سره مخ نه کړي او ورته ښایي چې مخې ته د ځان او تېرېدونکو تر منځ ستره کېږدي.
له دې څخه دا معنا اخیستل کېږي چې په آخرت کې د ګناه سزا، که څه هم کمه وي، د دنیا له هرې سختۍ څخه لویه ده، هغه که هر څومره سخته وي.