مَنْ حَلَفَ فَقَالَ فِي حَلِفِهِ: وَاللَّاتِ وَالعُزَّى، فَلْيَقُلْ: لاَ إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَمَنْ قَالَ لِصَاحِبِهِ: تَعَالَ أُقَامِرْكَ، فَلْيَتَصَدَّقْ». «څوک چې په لات او عزا قسم وخوري نو لا اله الا الله دې ووايي، او که څوک خپل ملګري ته ووايي چې راځه قمار بازي وکړو نو صدقه دې ورکړي

قسم یوازې په الله جل جلاله، د هغه په نومونو او صفتونو یادېږي.
له الله جل جلاله پرته پر بل څه قسم خوړل حرام دي، که هغه پر بُتانو قسم وي لکه لات، او عُزا یا په امانت او یا په پېغمبر او داسې نورو قسم یادول وي.
خطابي رحمه الله فرمايي: قسم يوازي پر لوی معبود کیږي، نو که چېرته یې پر لات او داسي نورو قسم وکړ د کافرانو سره یې مشابهت وکړ، نو امر ورته وشو چي د توحيد په کلمې سره يې لاندې کړي (کفاره کړي).
څوک چې له الله پرته پر بل څه قسم وکړي پر هغه د قسم کفاره نشته، بلکې پر هغه توبه او استغفار واجب دي؛ ځکه چې دا قسم له دې ډېر لوی دی چې له توبې پرته یې بل څه کفاره وګرځي.
قمار چې هر ډول وي حرام دی، او قمار له هغې جوارۍ څخه عبارت دی چې الله تعالی حرامه کړې او د شرابو او بتانو سره یې یو ځای ترې یادونه کړې ده.
کله چې یو څوک ګناه وکړي نو (په توبې) سره بېرته راګرځېدل پرې واجب دي.
څوک چې بدي وکړي باید په نیکۍ سره یې تعقیب کړي؛ ځکه ښه کارونه بدۍ له منځه وړي.