سهم‌های مقرّر ارث را به مستحقّان شان برسانید و آنچه باقی ماند، سزاوارترین مرد [از خویشاوندان] را است

این حدیث، قاعده‌ای استوار در تقسیم میراث است.
این که تقسیم میراث، با آغاز کردن به اهل میراث (صاحبان سهام معین) انجام می‌پذیرد.
آنچه پس از سهام مقرر باقی ماند، سهم عصبه (خویشاوندان پدری) است.
ترتیب اولویت، بر پایه نزدیک‌تر بودن است؛ پس خویشاوند دور (همچون عمو/ کاکا) با بودن خویشاوند نزدیک (همچون پدر) ارث نمی‌برد.
اگر سهام مقرر، همه دارایی را فراگیرد و چیزی برجای نگذارد، برای عاصب (خویشاوند پدری) بهره‌ای نخواهد بود.