نهی کرده و فرمودند: «نذر هيچ خيری برای انسان ندارد (و تقدير را تغيير نمی دهد) و تنها به وسيله ی آن چيزی از دست بخيل بيرون می آيد

نذر مشروع نمی باشد، ولی اگر نذر کرد باید به آن وفا کند در صورت که گناه نباشد.
علت نهی این است (که خیر را به همراه ندارد)؛ زیرا چیزی از تقدیر الهی را رد نمی کند؛ به طوری که نذر کننده گمان نکند که برآورده شدن خواسته اش به علت نذر بوده است، و الله متعال از آن بی نیاز است.
قرطبی می گوید: محل نهی این است که مثلاً گفته شود: اگر الله مریض مرا شفا دهد، من چنان صدقه می کنم، دلیل کراهیت اینست که عمل تقرب را منوط به تحقق مذکور نموده است، و ظاهر گردید که قصد تقرب به الله متعال را نداشته است، بلکه در آن راه جبران را در پیش گرفته است، و به این شکل آن را واضح می سازد که اگر بیمارش شفایاب نشد صدقه نمی دهد، چیزی که آن را به شفایابی وابسته نموده بود، و این است حالت ووضعیت بخیل، چون او از مال خود چیزی را صدقه نمی دهد مگر در مقابل عوض عاجل که معمولا از چیزی که صدقه می دهد بیشتر می باشد.