ਹਜ਼ਰਤ ਅਨਸ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ

ਵੁਜ਼ੂ ਅਤੇ ਗੁਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮਿਤਵਤਾ (ਬਚਤ) ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਰਈ ਤਾਲੀਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਨਾਹੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਵੰਞਾਏ, ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਫ਼ਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨ ਹੋਵੇ।
ਵੁਜ਼ੂ ਅਤੇ ਗੁਸਲ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਲੋੜ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਵਰਤਣਾ ਸੁਨਤ ਅਤੇ ਮਸਤਹਬ (ਚੰਗਾ) ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਦੀ ਸੂਨਤ ਹੈ।
ਮਕਸਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਵੁਜ਼ੂ ਅਤੇ ਗੁਸਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਧੰਗ ਅਪਣਾਵੇ, ਸੂਨਤਾਂ ਅਤੇ ਆਦਾਬ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਕਰੇ,ਮਗਰ ਬਿਨਾਂ ਇਸਰਾਫ (ਫ਼ਜ਼ੂਲਖ਼ਰਚੀ) ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੰਗੀ (ਕੰਜੂਸੀ) ਦੇ।
ਜਨਾਬਤ ਉਹ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨੀ ਨਿਕਲਣ ਜਾਂ ਜਿਮਾ (ਅਜ਼ਦਵਾਜੀ ਤਾਲੁਕ) ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ।ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨੂੰ "ਜਨੁਬ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਅ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੈਮਾਨਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁਰਾਦ ਨਬਵੀ ਸਾਅ (ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਵਾਲਾ ਸਾਅ) ਹੈ।ਇਸ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗੰਹੂੰ ਦੇ 480 ਮਿਥਕਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਅਤੇ ਲਿਟਰ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ 3 ਲਿਟਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁੱਦ ਇੱਕ ਸ਼ਰਈ ਪੈਮਾਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਸਧਾਰਣ ਅਕਾਅਰ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ,ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਕੇ ਪਕੜ ਸਕੇ।ਮੁੱਦ, ਉਲਮਾ ਦੇ ਇੱਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ, ਸਾਅ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ 750 ਮਿਲੀ ਲਿਟਰ (ml) ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।