ਜੇ ਮਾਰੂ (ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਬੀਤਣ ਵਾਲਾ) ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੀ ਲਾਗੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਗੁਜ਼ਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਚਾਲੀ ਵਾਰੀ ਰੁੱਕੇ,

ਜਿਹੜਾ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਤਰ (ਅੜੰਗ) ਦੇ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਹਰਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਸਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਹਰਾਮ ਹੈ।
ਇਬਨ ਹਜਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਦੇ ਮਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ: 1. ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਜਦੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, 2. ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, 3. ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਅਲ-ਸਿਊਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ "ਗੁਜ਼ਰਨਾ" ਨਾਲ ਮੁਰਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੋਂ ਕ਼ਿਬਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਐਸੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਨਮਾਜ਼ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਗੁਜ਼ਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੁਨਾਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ। ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਗੁਜ਼ਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਤਰ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਰੱਖੇ।
ਇਸ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਖਿਰਤ ਵਿੱਚ ਗੁਨਾਹ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਚਾਹੇ ਥੋੜਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।