ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ

«ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ **ਫਰਿਸ਼ਤਾ**, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹਿਰਾ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਲਪੇਟ ਦਿਓ!"ਫਿਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤਆਲਾ ਨੇ ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: {ਹੇ ਲਪੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਉਠੋ ਅਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿਓ} [ਅਲ-ਮੁੱਦੱਥਿਰ: 2] ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ {ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ} [ਅਲ-ਮੁੱਦੱਥਿਰ: 5] ਤੱਕ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹੀ ਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹੀ।» ਫਿਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਤਆਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: {ਹੇ ਲਪੇਟਣ ਵਾਲੇ (ਅਪਨੇ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ)}, **ਉਠੋ** (ਦਾਅਵਤ ਦੇਣ ਲਈ) ਅਤੇ **ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿਓ** (ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਗ਼ਾਮ 'ਤੇ ਇਮਾਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ)। {ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਰੱਬ} — ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਅਰਾਧਿਆ ਗਿਆ — **ਮਹਾਨ ਕਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰ**। {ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ} — ਆਪਣੇ ਲਿਬਾਸ — **ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ** ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੂਕਤ ਰੱਖੋ।{ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਕੰਮ} — ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭੈਤਰੀਕ ਉਪਾਸਨਾ — **ਛੱਡ ਦਿਓ**।ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦੀ ਗਈ।