“ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁਮ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਤਾਂ ਅੱਲਾਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣਗੇ।”

ਜੁਮ੍ਹਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣੇ ‘ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਗੁਨਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ (ਕਬੀਰ ਗੁਨਾਹ) ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਵਾਵੀ ਰਹਿਮਹੁੱਲਾਹ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੁਮ੍ਹਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਫਰਜ਼ ਐਨ (ਹਰ ਬਾਲਿਗ ਮਰਦ ਉੱਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ) ਹੈ।
ਖੁਤਬਾ ਦੇ ਅਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਨਬਰ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਸ਼ਰੀਅਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ।
ਸੰਦੀ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗੀ—ਯਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਜੁਮ੍ਹਾ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਣਗੇ, ਜਾਂ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ‘ਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੁਮ੍ਹਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਦਤ ਦਿਲ ‘ਤੇ ਗ੍ਰੇਡਾ (ਰੇਨ) ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਬਾਦਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੁਝਾਨ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਇਜ਼ ਅਤੇ ਯਾਦਦਿਹਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਲਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਧਦੀ ਹੈ।