“ਕੋਈ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਗ ਨਾ ਮਨਾਏ, ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਖਾਵੰਦ ਲਈ — ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿਨ ਸੋਗ ਕਰੇ।

ਇਹਦਾਦ (ਸੋਗ) ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ — ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਜੋ ਨਿਕਾਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ’ਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਔਰਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ’ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣਾ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਰਤਬੇਦਾਰੀ ਦਾ ਬਿਆਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ — ਤਾਕਿ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੁਝ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।
ਇਸਤਰੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਖਾਵਿੰਦ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿਨ ਇੱਦਤ (ਸੋਗ) ਮਨਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ — ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਾਮਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਦਤ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੱਕ ਰਹੇਗੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ ਜੋ ਸਿੰਗਾਰ ਲਈ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਿਵਾਜ (ਅਰਫ਼) ਹੈ।