ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਅਰ੍ਰਾਫ਼ (ਗ਼ੈਬ/ਪਰੋਖ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ) ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦੱਸੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਜੋਤਸ਼ੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ, ਜੋਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗ਼ੈਬ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛਣਾ ਹਰਾਮ ਹੈ।
ਕਦੀ-ਕਦੀ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸਵਾਬ (ਇਨਾਮ) ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਹਦੀਸ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇਖਣਾ ਅਤੇ ਹਥੇਲੀ ਜਾਂ ਪਿਆਲੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਗ਼ੈਬ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਣਾ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ – ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੇਵਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ– ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿੱਦਿਆ ਤੇ ਗੈਬ ਦਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਨ ਦਾ ਦਾਅਵੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਗ਼ੈਬ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖ਼ੁਦ ਗ਼ੈਬ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਅਦਾ (ਪੂਰੀਆਂ) ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਜ਼ਾ (ਭਰਪਾਈ) ਵਾਜਿਬ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਲੇਕਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।