“ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਨਿਧਾਰਤ ਹਿੱਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ; ਫੇਰ ਜੋ ਕੁੱਝ ਬਾਕੀ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੇ ਮਰਦ ਸੰਬੰਧੀ (ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ) ਲਈ ਹੈ।”

ਇਹ ਹਦੀਸ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਵੰਡ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਸੂਲ ਦਾ ਦਰਜਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਵੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਿੱਸੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਸਬਾ (ਨੇੜਲੇ ਮਰਦ ਸੰਬੰਧੀਆਂ) ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਧ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਚਾ, ਨੇੜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਅਸਬਾ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਨਾਲ ਵਾਰਿਸ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਿੱਸੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰਾ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸਬਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।