ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਤ ਫਾਤਿਹਾ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦਾ।

ਜੇਕਰ ਸੂਰਤ ਫਾਤਿਹਾ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਜੀ ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ।
ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ (ਭੁਲੇਖੇ) ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਰਕਆਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਤ ਫਾਤਿਹਾ ਪੜ੍ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਕਆਤ ਬਾਤਿਲ (ਰੱਦ) ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਤ ਫਾਤਿਹਾ ਨਮਾਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰੁਕਨ (ਥੰਮ੍ਹ) ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਕਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਜੇਕਰ ਮੁਕਤਦੀ (ਇਮਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ) ਇਮਾਮ ਨੂੰ ਰੁਕੂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਸੂਰਤ ਫਾਤਿਹਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।