ਜੋ ਕੋਈ ਲਸਣ ਜਾਂ ਪਿਆਜ਼ ਖਾਏ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਸਜਿਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਰਹੇ।

ਜੋ ਲਸਣ, ਪਿਆਜ਼ ਜਾਂ ਕੜਾ ਖਾਏ, ਉਸ ਲਈ ਮਸਜਿਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਮਨਾਅ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਬੂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਮਾਜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਤਮਾਕੂ ਦੀ ਬੂ ਆਦਿ।
ਮੰਨਾਹਟ ਦੀ ਕਾਰਣ ਬੂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਕਾਉਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨਫਰਤ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਨਮਾਜ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮਕਰੂਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਜਮਾਤ ਨਾ ਛੁੱਟ ਜਾਏ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਮਸਜਿਦ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਹਰਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਦਾ ਲਸਣ ਆਦਿ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹਰਾਮ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਬਰਾਈਲ ਅਲੈਹਿੱਸਲਾਮ ਨਾਲ ਮੁਨਾਜਾਤ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਨਬੀ ਕਰੀਮ ﷺ ਦੀ ਸ਼ਾਂਦਾਰ ਤਾਲੀਮ ਦਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹ Hukਮ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੁਖਾਤਬ ਹਿਕਮਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਤਸੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ।
ਕਾਜ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਲਮਾ ਨੇ ਇਸ 'ਤੇ ਕਿਆਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸਜਿਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਨਮਾਜ ਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੀਦ ਦੀ ਨਮਾਜ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਜਨਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਇਬਾਦਤ ਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਲਮ, ਜ਼ਿਕਰ ਅਤੇ ਦਾਵਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜਮਾਤਾਂ ਵੀ। ਪਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਆਦਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ।
ਉਲਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਹਦੀਸ ਤੋਂ ਇਹ ਦਲੀਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲਸਣ ਆਦਿ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਸਜਿਦ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ — ਭਾਵੇਂ ਮਸਜਿਦ ਖਾਲੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ — ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਦੀਸਾਂ ਦੇ ਆਮ ਮਫ਼ਹੂਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ।