ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਸੀਆਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਐ ਮੁਆਜ਼! — ਹਰ ਨਮਾਜ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦੁਆ ਨਾ ਛੱਡਣਾ

ਇਸਲਾਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਵਾਸਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਣਾ ਮਸ਼ਰੂਅ ਅਤੇ ਸਫ਼ੀ ਦਿਲੋਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈ।
ਹਰ ਫਰਜ਼ ਅਤੇ ਨਫ਼ਲ ਨਮਾਜ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦੂਆ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੂਆ ਸਾਡੀ ਰਾਬਤਾ ਅੱਲਾਹ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਦੀ ਯਾਦ, ਸ਼ੁਕਰ ਅਤੇ ਇਬਾਦਤ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਇਸ ਛੋਟੀ ਪਰ ਮਾਨੇਦਾਰ ਦੂਆ ਵਿੱਚ ਦੁਨਿਆ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਤ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਦੀ ਦਰਖ਼ਾਸਤ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ।
ਅੱਲਾਹ ਵਾਸਤੇ ਮੋਹੱਬਤ ਦੇ ਫ਼ਵਾਇਦ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੱਕ ਦੀ ਨਸੀਹਤ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸੁਝਾਵ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨੇਕੀ ਤੇ ਪਰਹੇਜ਼ਗਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਤਾਅਵੁਨ (ਸਹਿਯੋਗ) ਦਾ ਸਬਬ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤੈਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਲ ਦੇ ਖੁਲਾਓ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਹੈ,ਉਸ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕਬੂਲ ਨੇਮਤਾਂ ਦਾ ਵਸੀਲਾ ਹੈ,ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਇਬਾਦਤ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਗਾਫਲ ਕਰੇ।