ਜੋ ਕੋਈ ਹਿਦਾਇਤ ਵੱਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੇਰਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਪੇਰਵੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਘਟਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਹਿਦਾਇਤ ਵੱਲ ਦਾਵਤ ਦੇਣ ਦਾ ਫਜ਼ੀਲਤ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਾਵਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਜ਼ਲ ਅਤੇ ਕਮਾਲ ਕਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।
ਗੁਮਰਾਹੀ ਵੱਲ ਦਾਵਤ ਦੇਣ ਦੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕੀ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਾਵਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਜ਼ਰ (ਗੁਨਾਹ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਨਾਮ ਕੰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗਾਈ ਵੱਲ ਦਾਵਤ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਦਾਵਤ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਜ਼ਰ (ਗੁਨਾਹ) ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਲਾਮੀ ਮੋਮੀਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਨਾਹ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਗੁਨਾਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਨਕਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸਾਹਿਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।