“ਜੋ ਕੋਈ ਦੋ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕ਼ਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕਠੇ ਆਵਾਂਗੇ,” ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਗੁਠੇ ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ।

ਧੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਚੰਗਾਈ ਸਿਖਲਾਈ ਤੱਕ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਬਾਲਗ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਸ ਬੰਦੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਵਾਬ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਭੈਣਾਂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਵਾਬ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਐਸਾ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਧੀਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਧੀਆਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਾਂਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਆਦਿ। ਇਸ ਲਈ, ਧੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਸਬਰ, ਖ਼ੁਦਦਾਰੀ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਵਾਬ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕ਼ਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਰੀਬ ਰੱਖਿਆ।
ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ: * ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਣਾ, * ਜੇਕਰ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹਿਦਤ (ਮਹਾਵਾਰੀ) ਆਵੇ, * ਜੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਕੇ (ਸ਼ਹੀਰ ਥਿੱਥੇ ਵਾਲ) ਉੱਗਣ ਲੱਗ ਜਾਣ, * ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਦਾ ਨਿਕਲਣਾ (ਇਹਤਲਾਮ)।
ਅਲ-ਕੁਰਤੁਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਏ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਣ। ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾੲੇਂ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿਰਫ ਮਹਾਵਾਰੀ ਆਣਾ ਜਾਂ ਫਰਾਇਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਉਣਾ ਹੀ ਬਾਲਗ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਾਲਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਮਹਾਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਸਕਣ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਸਾਡੇ ਉਲਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਲੜਕੀ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਖ਼ਰਚਾ (ਨਫ਼ਕਾ) ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਤਕ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।