ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਇਸ ਵੁਜ਼ੂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੁਜ਼ੂ ਕਰੇ ਫਿਰ ਦੋ ਰਕਅਤ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਫ਼ਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨ ਕਰੇ (ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾ ਭਟਕਾਏ), ਤਾਂ ਅੱਲਾਹ ਤਾਲਾ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਗੁਨਾਹ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।

ਵੁਜ਼ੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧੋਣਾ ਮੰਦੁਬ (ਪਸੰਦੀਦਾ) ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੰਦਾ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਨਾ ਵੀ ਉਠਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੱਥ ਧੋਣਾ ਵਾਜਿਬ (ਜ਼ਰੂਰੀ) ਹੈ।
ਉਸਤਾਦ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਇਲਮ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਸਤੇ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਅਮਲੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਣਾ ਵੀ ਹੈ।
ਨਮਾਜ਼ੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨਿਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਖਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਮਾਜ਼ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੁਸਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਲੱਲਾਹ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਖਿਆਲਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਫ਼ਸ ਨਾਲ ਜਿਹਾਦ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਖੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵੁਜ਼ੂ ਵਿੱਚ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ (ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਸੱਜਾ ਪੈਰ) ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਮੁਸਤਹੱਬ (ਪਸੰਦੀਦਾ) ਹੈ।
ਕੁਲੀ ਕਰਨਾ, ਨਾਕ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ (ਇਸਤਿਨਸ਼ਾਖ) ਅਤੇ ਨਾਕ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ (ਇਸਤਿਨਸਾਰ) – ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਤੀਬ (ਕ੍ਰਮ) ਰੱਖਣਾ ਸ਼ਰਅਨ ਜਾਇਜ਼ ਅਤੇ ਸੁਨਨਤ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਚਿਹਰਾ, ਹੱਥ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਮੁਸਤਹੱਬ (ਪਸੰਦੀਦਾ) ਹੈ, ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇਕ ਵਾਰੀ ਧੋਣਾ ਵਾਜਿਬ (ਲਾਜ਼ਮੀ) ਹੈ।
ਗੁਨਾਹਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਹਦੀਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੁਜ਼ੂ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੋ ਰਕਅਤ ਨਮਾਜ਼ ਖ਼ੁਸ਼ਦਿਲੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲ ਲਗਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇ।
ਵੁਜ਼ੂ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹੱਦ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ: * ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਹੱਦ: ਸਿਰ ਦੇ ਆਮ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰ੍ਹਤੀ ਅਤੇ ਠੋਠ ਦੇ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਇਕ ਕੰਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ। * ਹੱਥ ਦੀ ਹੱਦ: ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੋਹਣੀ ਤੱਕ, ਜੋ ਕਿ ਬਾਂਹ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਜੋੜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। * ਸਿਰ ਦੀ ਹੱਦ: ਸਿਰ ਦੇ ਆਮ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੱਕ ਅਤੇ ਗਰਦਨ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਮਸਹੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। * ਪੈਰ ਦੀ ਹੱਦ: ਪੂਰਾ ਪੈਰ, ਟਖਣੀ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਕਿ ਲੱਤ ਅਤੇ ਪੈਰ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।