ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ।

ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰ ਸੀ। ਜਾਦੂਗਰ ਜਦੋਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਭੇਜੋ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂ ਸਿਖਾਵੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ (ਰਾਹਿਬ) ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਕੋਲ ਬੈਠਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ। ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਭਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕੋਲ ਰੁਕਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਜਾਦੂਗਰ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕੋਲ ਦੱਸੀ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ:
* "ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ, ਤਾਂ ਕਹਿ: 'ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।'"
* "ਜੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ, ਤਾਂ ਕਹਿ: 'ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।'"
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਜਾਦੂਗਰ ਦਾ ਕੰਮ ਵਧੀਆ ਹੈ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ?" ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਚੁਣਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਅੱਲਾਹ! ਜੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਕੰਮ ਤੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਆਮਣ-ਸਮਣ ਹੋ ਸਕਣ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ: ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਬੇਟੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜੋ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਆਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਆਜ਼ਮਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਦੱਸਣਾ।"ਨੌਜਵਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਥੀ ਜੋ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇੱਥੇ ਜਿੰਨੀਆਂ ਭੀ ਇਹ ਤੋਹਫ਼ੇ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਵੇਂ।” ਤਾਂ ਗੁਲਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਬਲਕਿ ਅੱਲਾਹ ਹੀ ਸ਼ਿਫ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਲਾਹ 'ਤੇ ਈਮਾਨ ਲਿਆਵੇਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੁਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਿਫ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ।”ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਲਾਹ 'ਤੇ ਈਮਾਨ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਫ਼ਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।ਫਿਰ ਉਹ ਬੰਦਾ (ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੀ) ਵਾਪਸ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਗਿਆ।ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੇਰਾ ਨਜ਼ਰ ਕਿਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਕੀਤੀ?” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੇ ਰੱਬ ਨੇ।”ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕੀ ਮੇਰੇ ਸਿਵਾਏ ਤੇਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਈ ਰੱਬ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਰੱਬ ਅੱਲਾਹ ਹੈ।" ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਬੇਟੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ ਕਿ ਤੂੰ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਬਲਕਿ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਲਾਹ ਹੈ।"ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਤੱਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: “ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾ।” ਪਰ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਆਰੇ ਨੂੰ ਮੰਗਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: “ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾ।” ਪਰ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਆਰਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: “ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾ।” ਪਰ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਦਸ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤੇ ਇਸ ਪਹਾੜ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੋ ਤਾਂ ਦੇਖੋ — ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚੰਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿਓ." ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੜਕੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਰੱਬ! ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।" ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਿੱਲਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਹਿਲਚਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ?” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਅੱਲਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।” ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: “ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਨੌਂਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੈ ਜਾਓ; ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।” ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਅੱਲ੍ਹਾ! ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।" ਫਿਰ ਜਹਾਜ਼ ਉਲਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ?” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।" ਫਿਰ ਲੜਕੇ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਸਲਾਬ ਤੇ ਲਾ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤੀਰ ਲੈ, ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਫਿਰ ਕਹਿ: 'ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ', ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰੇਂਗਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।"ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਸਲਾਬ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਵਚ ਤੋਂ ਤੀਰ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਕਿਹਾ: "ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ", ਅਤੇ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਅੱਖ ਅਤੇ ਕੰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੱਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤੀਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੱਬ ਤੇ ਈਮਾਨ ਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੱਬ ਤੇ ਈਮਾਨ ਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਲੜਕੇ ਦੇ ਰੱਬ ਤੇ ਈਮਾਨ ਲਿਆ।" ਫਿਰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: "ਤੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੂੰ ਡਰਦਾ ਸੀ?" ਸਚਮੁਚ, ਅੱਲਾਹ ਦੀ ਕਸਮ, ਤੇਰੇ ਉਤੇ ਜੋ ਡਰ ਸੀ ਉਹ ਆਇਆ, ਲੋਕ ਲੜਕੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰੱਬ ਤੇ ਯਕੀਨ ਲਿਆਉਣਗੇ। ਫਿਰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੰਮੇ ਖੱਡੇ ਖੋਦਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਾ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।" ਲੋਕ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਨਾਲ ਆਈ ਅਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਮੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਾਂ! ਧੀਰਜ ਧਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਹੋ।