“ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਪੰਜ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧੋਵੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਿਦਰ (ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ) ਦੇਖੋ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਕਾਫੂਰ (ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਾਫੂਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ) ਪਾਓ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰ ਲਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰੋ।”

ਮੁਸਲਿਮ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਫਰਜ਼-ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ (ਫਰਜ਼-ਕੁਫ਼ੂਫ਼ੀ) ਹੈ।
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਧੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਰਦ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਰਦ ਹੀ ਧੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗ਼ੁਲਾਮ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕਾ ਨਾਲ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਧੋਣਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਵਾਰ ਕਰੋ; ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋੜ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ ਜਿੱਥੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਧੋਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੰਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਹਾਦੀਸ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੰਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਸਫਾਈ ਹੈ, ਪਰ ਧੋਣ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਸੰਖਿਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਦਰ (ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ) ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਠੋਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਧੋਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਪਾਣੀ ਚਲੀ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਈ ਕਾਫੂਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਠੋਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਖਰਾਬੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਧੋਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੁਕੱਦਸ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਹਨ: ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਅੰਗ (ਮਿਆਮਿਨ) ਅਤੇ ਵੁਡੂ ਦੇ ਅੰਗ।
ਮ੍ਰਿਤਕ ਔਰਤ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਲਾਈ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਚੋਟੀਆਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹੋਵੇ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਦੇ ਅਸਾਰਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ) ਨਾਲ ਬਰਕਤ ਲੈਣਾ ਜਾਇਜ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਬੀ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਅਲਿਮਾਂ ਜਾਂ ਸਾਲਿਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਦਾਇਤਾਂ ਖ਼ਾਸ ਨਬੀ ਲਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਹਾਬਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ਿਰਕ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋ ਅਤੇ ਫ਼ਰਜ਼ ਦਾ ਕਾਬਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਉਸ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।