कुनै मुस्लिम व्यक्तिको रगत वैध हुदैन, अर्थात् उसको हत्या गर्न अनुमति छैन, सिवाय तीन अवस्थाहरूमा

यी तीन कार्यहरू गर्नु वर्जित छ र जसले यीमध्ये कुनै एक गर्दछ, ऊ मृत्युदण्डको योग्य हुन्छ: या त कुफ्र (अविश्वास) को कारणले, जब व्यक्ति धर्मत्यागी (मुर्तद) हुन्छ; वा 'हद' (शरीअतद्वारा निर्धारित दण्ड) को कारणले, चाहे त्यो विवाहित व्यभिचारीको दोष होस्, वा जानाजानी हत्या गर्ने अपराध होस्।
इज्जत र सम्मानको संरक्षण र यसको शुद्धता कायम राख्नु अनिवार्य छ।
मुस्लिमको सम्मान अनिवार्य र उसको (ज्यान) सुरक्षित छ।
यस हदीसमा मुस्लिम समुदाय (जमाअत) सँग एकजुट रहन र उनीहरूबाट अलग नहुन प्रोत्साहन दिइएको छ।
नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को शिक्षण उत्कृष्ट थियो, किनकि उहाँका शब्दहरू कहिलेकाहीं विभाजनको रूपमा आउँथे; किनभने विभाजनले मुद्दाहरूलाई सीमित र संयोजन गर्दछ र स्मरण गर्न सहज बनाउँछ।
अपराधीहरूलाई निरुत्साहित गर्न, समाजलाई अपराधबाट जोगाउन र संरक्षण गर्न अल्लाहले हद (दण्ड) तोक्नुभएको छ।
यी हद (सजाय) हरूको कार्यान्वयन शासक (वली अल-अम्र) को विशेष अधिकार परिधि भित्र पर्दछ।
मृत्युदण्डका कारणहरू धेरै छन्, तर ती सबै अन्ततः उक्त तीन उल्लेखित सीमाभित्रै रहन्छन्। इमाम इब्नुल-अरबी अल-मालिकीले भन्नुभएको छ, (ज्यान मार्ने सजाय) कुनै पनि अवस्थामा यी तीन कारणहरूबाट बाहिर जान सक्दैन । जसले जादू गर्छ वा अल्लाहका कुनै पनि सन्देशवाहकको अपमान गर्छ, उसले वास्तवमा "कुफ्र" गरेको हुन्छ; त्यसकारण ऊ "धर्म त्याग्ने" श्रेणीमा पर्छ।'