अल्लाहका नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को समयमा, हामी (सहाबाहरू) प्रत्येक साना-ठूला, स्वतन्त्र व्यक्ति वा दासका तर्फबाट जकात अल-फित्र निकाल्ने गर्थ्यौं—जसमा एक 'साअ' अन्न, वा एक 'साअ' अकित (सुकेको दही/छुर्पी), वा एक 'साअ' जौ, वा एक 'साअ' खजूर, वा एक 'साअ' किशमिश मध्ये केही हुन्थ्यो।

यो हदीसले नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को समयमा दिइने सदका अल-फित्रको मात्रालाई व्याख्या गर्दछ। वास्तवमा, उनको समयमा, प्रत्येक खाद्य वस्तुको लागि एक साअ मात्रा दिइन्थ्यो, चाहे त्यो वस्तु वा त्यसको मूल्य जेसुकै होस्।
कुनै पनि खाद्य वस्तु फित्राको रूपमा दिन सकिन्छ। तर चार प्रकारका खाद्य पदार्थहरूलाई विशेष रूपमा उल्लेख गरिएको छ, किनभने यी वस्तुहरू नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को समयमा खानाको रूपमा प्रयोग गरिन्थ्यो।
फित्रामा खाद्य पदार्थको सट्टा पैसा वा नगद दिनु पर्याप्त हुँदैन।
इमाम नववीले सहीह मुस्लिमको व्याख्यामा भन्नुभएको छ: जब सहाबाहरू बीच कुनै कुरामा मतभेद हुन्छ, तब कसैको भनाइलाई अर्काको भनाइभन्दा बढी प्राथमिकता दिन मिल्दैन। यस्तो अवस्थामा हामीले अर्को प्रमाण (दलील) तर्फ ध्यान दिनुपर्छ। हामीले स्पष्ट हदीसहरू र कियास (तर्कसंगत तुलना) लाई अन्य अन्नहरू जस्तै गहुँको मात्रा पनि एक 'साअ' (एक निश्चित नाप) अनिवार्य हुनुपर्छ भन्ने कुरामा सहमत पायौं। त्यसैले, यसैलाई नै मान्यता दिनु अनिवार्य छ।
इब्न हजरले भन्नुहुन्छ: "अबु सईदको हदीसबाट यो स्पष्ट हुन्छ कि उहाँ रसूलको सुन्नत र भनाइलाई कति कडा रूपमा पालन गर्नुहुन्थ्यो। स्पष्ट आदेश वा प्रमाण हुँदाहुँदै उहाँले कहिल्यै आफ्नो मनमर्जी वा व्यक्तिगत विचार (इज्तिहाद) लागू गर्नुभएन। जहाँसम्म मुआविया (रजियल्लाहु अन्हु) को काम र त्यसमा अन्य मानिसहरूको सहमतिको कुरा छ, यसले आवश्यक परेको बेला इज्तिहाद (विषयको व्यक्तिगत अनुसन्धान) गर्नु जायज छ र यो राम्रो कुरा हो भन्ने देखाउँछ। तर याद रहोस्, यदि कुनै कुरामा पहिले नै स्पष्ट ईश्वरीय आदेश उपलब्ध छ भने, त्यहाँ गरिएको इज्तिहाद गलत र अमान्य हुन्छ।"