“တမန်တော်မြတ် (ဆွလ္လလ္လာဟုအလိုင်ဟိဝစလ္လမ်)သည် ဆံပင်ဆက်သောအမျိုးသမီးနှင့် ဆံပင်ဆက်ခိုင်းသော အမျိုးသမီး၊ ဆေးမင်ကြောင်ထိုးသော အမျိုးသမီးနှင့် ဆေးမင်ကြောင်ထိုးခိုင်းသော အမျိုးသမီးတို့အား ကျိန်ဆဲတော်မူခဲ့သည်။

၂။ အိဗ်နုဟဂျရ်က ဤသို့ ဆိုထားသည်- "တားမြစ်ထားသောအရာမှာ ဆံပင်ကို ဆံပင်နှင့် ဆက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ် ၍ အဝတ်စသည့် ဆံပင်မဟုတ်သောအရာဖြင့် မိမိဆံပင်ကိုဆက်ပါက ထိုသို့ဆက်ခြင်းသည် တားမြစ်ချက်တွင် မပါဝင်ပေ။
၃။ အပြစ်ကျူးလွန်ရာ၌ အချင်းချင်း ကူညီခြင်းကို တားမြစ်ထားခြင်း။
၄။ အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းမှ တားမြစ်ခြင်း။ အကြောင်းမာ ၎င်းသည် အတုအယောင်ပြုခြင်းနှင့် ဖုံးကွယ်လှည့်စားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
၅။ အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်နှင့် ၎င်း၏ရစူလ်တမန်တော်က ယေဘုယျအားဖြင့် ကျိန်ဆဲတော်မူသောသူကို ကျိန်ဆဲခွင့်ရှိသည်။
၆။ ယနေ့ခေတ်တွင် တားမြစ်ထားသော ဆံပင်ဆက်ခြင်းတွင် ဆံပင်တုကို ဝတ်ဆင်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ၎င်းသည် ကာဖိရ်များနှင့် တူခြင်း၊ လှည့်စားခြင်းနှင့် ဖုံးကွယ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သောကြောင့် ဟရာမ်ဖြစ်သည်။
၇။ အိမာမ်ခသ်သွာဗီက ဤသို့ဆိုသည်– ဤအရာများနှင့်ပတ်သတ်၍ ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှု လာရှိခြင်းမှာ၊ ၎င်းတို့၌ လှည့်စားခြင်းနှင့် ဖြားယောင်းခြင်းတို့ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယင်းတို့အနက်တစ်စုံတစ်ရာကို ခွင့်ပြုခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ အခြားသော လှည့်စားမှုအမျိုးအစားများကို ခွင့်ပြုနိုင်သည့် အကြောင်း ခံတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့၌ ဖန်ဆင်းခြင်းသဘောကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း ပါဝင်သည်။ အိဗ်နု မတ်စ်အူးဒ်၏ ဟဒီးစ်တော်တွင် “အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲသောအမျိုးသမီးများ” ဟူသော စကားဖြင့် ထိုအချက်ကို ညွှန်ပြထားသည်။ အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်သည် အကြွင်းမဲ့သိတော်မူသောအရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။
၇။ အိမာမ်နဝဝီက မိန့်ဆိုခဲ့သည်- “ဆေးမှင်ကြောင်းထိုးခြင်းသည် ပြုလုပ်သူ (ဆေးမှင်ကြောင်းထိုး‌ပေးသူ) နှင့် အထိုးခံသူနှစ်ဦးစလုံးအပေါ်၌ ဟရာမ်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဆေးထိုးထားသောနေရာသည် မသန့်ရှင်းသောနေရာ ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို ကုသခြင်းဖြင့် ဖယ်ရှားနိုင်ပါက ဖယ်ရှားရန် ဝါဂျိဗ်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖယ်ရှားရာတွင် ဒဏ်ရာထပ်ရခြင်းမှတစ်ပါး အခြားနည်းမရှိဘဲ၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးမည်၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုခု (သို့) ၎င်း၏အသုံးဝင်မှု ပျက်စီးမည်၊ သို့မဟုတ် ထင်ရှားသောအင်္ဂါတစ်ခုခု၌ ကြီးလေးသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ရပါက ဖယ်ရှားရန် မလိုပေ။ အကယ်၍ ဆေးမှင်ကြောင်း ထိုးထားသူသည် သောင်ဗဟ်အမှားဝန်ချတောင်းပန်ပါက သူ့အပေါ်၌ အပြစ်မကျန်ရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ အထက်ပါကဲ့သို့ စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ ဖယ်ရှားနိုင်ပါက ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်ပြီး နှောင့်နှေးခြင်းဖြင့် အပြစ်ဖြစ်မည်။ ဤတွင် ၎င်း၏စကားပြီးဆုံးသည်။