व्यक्ती जो नमाजी समोरुन जात असेल त्याने जर जाणले की त्याच्यावर किती मोठे पाप आहे, तर तो चाळीस पर्यंत उभे राहणे पसंत करेन, त्यापेक्षा बेहतर आहे की कुणा नमाजी समोरुन जावे

नमाजी समोरुन जाणे हराम आहे, जर त्याच्या समोर त्याने सुतरा ठेवला नसेल तर, आती जर सुतरा ठेवला असेल तर नमाजी व सुतरा‌ दरम्यान जाणे हराम आहे.
इब्ने हजर रहमतुल्लाह सांगतात की: याच्या मर्यादेत मतभेद आहेत, कुणाचे मत आहे की जर कुणी नमाजी च्या सजदा [नतमस्तक होण्याची जागा] च्या ठिकाणी जाणे हराम आहे, काहींचं मत आहे की तिन‌हाताच्या आतुन जाण्यास मनाई आहे, आणी काहिंचं म्हणनं आहे की, एवढ्या अंतरापर्यंत जाण्यास मनाई आहे, जेवढी एका दगड फेकण्याची मर्यादा आहे.
ईमाम सुयूती रहमतुल्लाह सांगतात की:इथं समोरुन जाण्याचा अर्थ आहे ,नमाजी समोरुन आडवे जाणे, जर कुणी व्यक्ती किब्लाच्या दिशेने गेला तर तो या प्रकोपात सामील होत नाही.
नमाजी करता बेहतर आहे की, त्याने अशा ठिकाणी नमाज अदा करु नये, जिथे लोकांची सारखी ये जा चालु असते, उदाहरणार्थ: रस्त्यामध्ये, दरवाजा जवळ, किंवा बाजारात यासाठी की ना आपल्या नमाज मधे व्यत्यय येतो ना ईतराना पाप लागते, आणि त्याने आपल्या आणि जाणाऱ्या-येणाऱ्यांच्या मधे एक आडोसा किंवा अडथळा ठेवावा.
या हदिस वरुन स्पष्ट होते की [ आखीरत] परलोकाची यातना व पापाचे फळ, हे या जगातील कोणत्याही परेशानी पेक्षा भयानक मोठे व कठिण आहे, एकंदरीत अर्थ असा आहे की, जर आचरण करतांना थोडीशी परेशानी झाली, परंतु त्यामुळे पापांपासून वाचत असेल तर ती परेशानी स्वीकारणे बेहतर आहे.