आधीच्या संदेष्ट्यांच्या शब्दांतून लोकांनी शिकलेल्या गोष्टींपैकी एक म्हणजे, त्यांच्यावर शांती असो, जेव्हा तुमच्यात लज्जा आणि नम्रता उरली नाही, तेव्हा तुम्हाला पाहिजे ते करा." 

नम्रता हा चांगल्या वर्तनाचा आधार आहे.
नम्रता हा पैगंबरांच्या गुणधर्मांपैकी एक आहे आणि त्यांच्याकडून कथन केला जातो.
नम्रता ही एक अशी गोष्ट आहे जी मुस्लिमांना अशा गोष्टी करण्यास प्रवृत्त करते ज्यामुळे त्याचे चारित्र्य चांगले होते आणि त्याला त्याच्या चारित्र्याला हानी पोहोचवणाऱ्या गोष्टींपासून दूर ठेवतात.
नवी म्हणतात: येथे सत्ताधारी अबहतांवर अवलंबून आहे. याचा अर्थ असा की जेव्हा तुम्ही एखादी गोष्ट करण्याचा विचार करत असाल, की ते करताना तुम्हाला अल्लाहची आणि लोकांची लाज वाटत नसेल तर ते करा. पण नम्रता आली तर नको. इस्लाम यावर आधारित आहे, हे अशा प्रकारे समजून घ्या की अनिवार्य आणि मुस्तहब कृत्ये वगळणे ही नम्रता आहे आणि त्या निषिद्ध आणि निषिद्ध गोष्टी करणे ही नम्रता आहे. जे करण्यास परवानगी आहे ते करताना नम्रता देखील अनुज्ञेय आहे आणि ती सोडण्यात नम्रता देखील अनुज्ञेय आहे, अशाप्रकारे, पाचही आज्ञा या हदीसच्या कक्षेत आल्या. तर काही लोक म्हणतात की या हदीसमध्ये दिलेला आदेश धोक्याचा आहे, आणि याचा अर्थ असा की जेव्हा तुमच्याकडून नम्रतेची संपत्ती काढून घेतली जाईल, तेव्हा तुम्हाला जे पाहिजे ते करा, अल्लाह तुम्हाला त्याची शिक्षा नक्कीच देईल. काही लोक असेही म्हणतात की येथे आज्ञा वृत्त या अर्थाने आहे. म्हणजेच ज्याला नम्रता आड येत नाही, तो त्याला हवे तसे करतो.