जर एखादी व्यक्ती मरण पावली, तर तिची कृत्ये तीन वगळता बंद केली जातात: सतत दान, त्याला फायदा होईल असे ज्ञान, किंवा त्याच्यासाठी प्रार्थना करणारी नीतिमान मूल

विद्वान एकमताने सहमत आहेत की एखाद्या व्यक्तीला मृत्यूनंतर मिळणारे बक्षीस म्हणजे सतत दान, फायदेशीर ज्ञान आणि प्रार्थना, आणि दुसर्या हदीसमध्ये हजचा उल्लेख देखील आहे:
या तिघांचा या हदीसमध्ये विशेष उल्लेख केला आहे: कारण ते चांगुलपणाचे अधिष्ठान आहेत आणि पुण्यवान लोकांच्या हेतूंपैकी बहुतेक त्यांच्या नंतर राहतील.
उपयुक्त असलेल्या प्रत्येक ज्ञानाला बक्षीस मिळते, परंतु त्याच्या शिखरावर इस्लामिक ज्ञान आणि त्याला समर्थन देणारे विज्ञान आहे.
या तिन्हींपैकी ज्ञान हे सर्वात फायदेशीर आहे; कारण ज्ञानाचा फायदा त्या व्यक्तीला होतो जो ते शिकतो, ज्ञानामध्ये शरियाचे संरक्षण करणे समाविष्ट असते, ते सर्वसाधारणपणे लोकांना फायदेशीर ठरते आणि ते अधिक व्यापक आणि सामान्य आहे कारण ते तुमच्या जीवनात अस्तित्वात असलेल्या आणि तुमच्या मृत्यूनंतर अस्तित्वात असलेल्या तुमच्या ज्ञानातून शिकते.
चांगल्या मुलांचे संगोपन करण्यासाठी प्रोत्साहन; ते असे आहेत जे त्यांच्या पालकांना नंतरच्या आयुष्यात लाभ देतात आणि त्यांच्या फायद्यांपैकी एक म्हणजे ते त्यांच्यासाठी प्रार्थना करतात.
आईवडिलांच्या मृत्यूनंतर त्यांच्याशी दयाळूपणाला प्रोत्साहन देणे, हा देखील एक प्रकारचा दयाळूपणा आहे ज्यापासून मुलाला फायदा होतो.
प्रार्थनेमुळे मृत व्यक्तीला फायदा होतो, जरी तो मूल नसला तरी, परंतु मुलाचा उल्लेख केला जातो कारण तो तोच असतो जो स्वतः मरेपर्यंत त्या व्यक्तीसाठी प्रार्थना करत राहतो.