„Аллах нека го осветли лицето на оној што ќе чуе нешто од нас, па тоа го пренесе онака како што го слушнал. Можеби оној кому му го пренел – подобро ќе го разбере од оној што го чул.“

Поттик на учење и пренесување на Сунетот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
Укажување на вредноста на оние што се занимаваат со хадисот и честитоста на таа наука.
Вредноста на учените – оние што се способни за разбирање и извлекување на шеријатски заклучоци.
Вредноста на асхабите, Аллах нека е задоволен со нив, затоа што тие ги слушале хадисите од Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, а потоа ни ги пренеле нам.
Ел-Мунави рекол: „Со ова се укажува дека разбирањето на прописот не е услов за пренесувачот на хадисот; неговата обврска е да го запамети. А на фекихот (исламскиот правник) му припаѓа разбирањето и продлабоченото размислување.“
Ибн Ујејне рекол: „Нема човек што се занимава со хадисот, а на неговото лице да не се забележува светлината на хадисот.“
Кај мухадисите постојат два вида паметење: паметење во срцето и градите (напамет), и паметење преку пишување и пренесување од книга. Обата вида се опфатени со довата спомната во хадисот.
Разбирањето кај луѓето е различно, може оној кому му е пренесен хадисот да биде подосетлив и подлабок во разбирањето од оној што го чул, и може пренесувачот на фикхското знаење сам по себе да не биде феких.