„Она што ви го забранив – одбегнувајте го. А она што ви го наредив – извршувајте го колку што можете

Хадисот се смета за основа во појаснувањето на ваџибот: извршување на она што е наредено и одбегнување на она што е забрането.
Кога станува збор за забранетото – ништо од него не е дозволено, без исклучок, додека наредбите се врзани со можноста на човекот, бидејќи оставaњето е нешто што секој може да го направи, додека извршувањето бара можност и способност тоа дело да се направи.
Забраната за поставување многу прашања е потенцирана. Алимите ги поделиле прашањата на два вида: Прво: Прашања кои се поставуваат за учење и разбирање на она што е неопходно од верата. Овие прашања се дозволени па дури и наредени, како што биле прашањата на асхабите. Второ: Прашања кои се поставуваат со цел претерано истражување и непотребно комплицирање. Токму ваквите прашања се забранети.
Предупредување до овој умет да не му се спротивставува на својот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем, како што тоа го правеа претходните народи.
Забранетото ги опфаќа и малите и големите нешта; за да се избегне, мора да се остави и најмалото и најголемото од него. Пример: каматата ни е забранета – и во мал износ и во голем.
Во значењето на „избегнување“ спаѓа и напуштањето на сите причини што водат кон забранетото.
На човекот не му прилега, кога ќе чуе наредба од Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, да прашува: „Дали е тоа задолжително или препорачано?“ – туку е должен веднаш да постапи, бидејќи Пратеникот рекол: „Извршувајте го колку што можете.“
Многубројните прашања се причина за пропаст, особено кога се однесуваат на нешта до кои човекот не може да допре – како работите од гајбот (скриеното) или за состојбите/случките на Судниот ден. Затоа не треба да се поставуваат многу прашања за таквите работи, за да не си предизвикаме пропаст и да не бидеме од оние што одат до недозволените крајности.