„Бодрете ги оние што се на смртна постела да изговараат: ,Ла илахе иллаллах‘.“

Препорачливо е тој што е пред смрт да биде потсетен и насочен да ја изговори реченицата на тевхидот.
Непожелно е претерано повторување или наметливо зборување, ако еднаш ја изговорил или ако е јасно дека ја разбрал – за да не се вознемири и да не изговори нешто несоодветно.
Имамот ен-Невеви рекол: „Ако ја изговори еднаш, повеќе не треба да му се повторува, освен ако после тоа каже нешто друго – тогаш повторно да му се укаже за да му биде ,Ла илахе иллаллах‘ последниот збор.“
Хадисот укажува на препораката да се биде покрај тој што е пред смрт: да му се даде потсетување, да се утеши, да му се затворат очите и да се исполнат неговите права.
Не е пропишан телкин (потсетување) по смртта, ниту кај гробот по погребот – бидејќи Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, тоа не го правел.