„Кој го клања нашиот намаз, се свртува кон нашата кибла и го јаде нашето месо – тој е муслиман, за кого важи заштитата на Аллах и Неговиот пратеник. Затоа, не ја прекршувајте заштитата на Аллах за него.“

Ибн Реџеб рекол: „Овој хадис укажува дека човечката крв не станува заштитена само со изговарањето на двата шехадета, сè додека не се исполнат и нивните права. Најважното право меѓу нив е намазот, и затоа тој е посебно спомнат. Во друг хадис, покрај намазот, е додаден и зекатот.“
Работите на луѓето се ценат според нивната надворешност, а не според внатрешноста. Затоа, на оној што ги манифестира обредите на верата за него се применуваат шеријатските прописи, сè додека не го покаже спротивното.
Ибн Реџеб рекол: „Спомнувањето на свртувањето кон киблата укажува дека намазот мора да биде извршен на начин како што е пропишан за муслиманите – врз основа на нивната Книга, која му е објавена на нивниот Пратеник, и тоа кон Ќабата. А оној што клања кон Бејтул-Макдис по неговото укинување, како евреите, или кон Исток, како христијаните – не е муслиман, дури и ако го сведочи сведоштвото на тевхидот.“
Во овој хадис има доказ за големата важност на свртувањето кон киблата во намазот, бидејќи од сите негови услови спомнато е само тоа – а не, на пример, чистотата или други услови.
Ибн Реџеб рекол: „Спомнувањето на јадењето од месото на муслиманите укажува дека нужно е придржувањето кон сите видливи прописи на исламот. А меѓу најважните е јадењето од нивното месо и согласувањето со нив во тоа. Кој тоа го одбива – не е муслиман.“