,Кога Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ќе речеше: ,Семиаллаху-лимен хамидех,‘ никој од нас не го наведнуваше грбот сè додека Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, најпрво не паднеше на сеџда, па потоа и ние одевме на сеџда по него.'“

Опис на следењето на асхабите на Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, во намазот: тие не преминуваа од стоење на сеџда сè додека тој најнапред не направеше сеџда.
Ибн Декик ел-Ид рекол: „Во тоа има доказ за долгата смиреност на Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем (во намазот).“
Муктедијата во однос на следењето на имамот има четири состојби: 1. Претекнување (мусабака): Да започне со некој дел од намазот пред имамот, односно да направи ркун пред него – како, на пример, да направи руку пред имамот или да падне на сеџда пред него. Ова е харам. Ако намерно го стори тоа знаејќи за забраната, неговиот намаз е неважечки – без разлика дали го претекнал во рукн или извршил рукн пред имамот. Ако тоа се случи при почетниот текбир, неговиот намаз воопшто не е валиден и мора повторно да го клања. 2. Совпаѓање (мувафака): Да се совпадне со имамот, односно да прави руку истовремено со него, да прави сеџда истовремено со него и да станува истовремено со него. Најмалку што има оваа постапка е тоа што е мекрух, а според јасното значење на доказите – таа е и харам. Ако муктедијата се совпадне со имамот во почетниот текбир, неговиот намаз не е валиден и мора повторно да го клања. 3. Следење (мутабаʿа): Да ги извршува деловите од намазот по имамот, без доцнење. Ова е пропишаното и во согласност со сунетот. 4. Заостанување (тахаллуф): Да заостанува зад имамот толку што ќе излезе од рамките на следењето – на пример, имамот да отиде на руку, а муктедијата да остане стоејќи сè додека имамот речиси не се исправи од руку. Ова е спротивно на пропишаното и е харам, освен ако има оправдана причина – како болест или старост.