„Навистина, Аллах на мојот умет ќе му го прости она си го помислуваат, сè додека не го спроведат во дело или не го изразат со зборови.“

Возвишениот Аллах преминува и простува за мислите и внатрешните поттици што ѝ доаѓаат на душата, кои човекот си ги замислува и кои му минуваат низ умот.
Ако човекот размислува за развод и тоа му поминува низ мислите, но не го изговорил ниту го напишал тоа, тогаш тоа не се смета за развод.
Човекот нема да биде повикан на одговорност за внатрешните мисли, без разлика колку и да се големи, сè додека не го запоседнат неговото срце, не ги спроведе во дело или не ги изрази со зборови.
Хадисот зборува за големината на уметот на Мухамед, салаллаху алејхи ве селем, ова олеснување е спицифично дадено за овој умет, за разлика од народите пред нас.