„Нема да се одржи ниту една седенка на која нема да се спомене Аллах и нема да се испрати салават на нивниот пратеник, а, таа седенка, да не биде причина за нивно каење. Па, ако сака – Аллах ќе ги казни, а ако сака – ќе им прости.“

Поттик на спомнување на Аллах и укажување на неговата вредност.
Вредноста на седенките во кои се спомнува Аллах и се испраќа салават на Неговиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и предупредување дека седенките во кои тоа се изоставува ќе бидат причина за несреќа и каење на Судниот ден.
Предупредувањето од занемарување на спомнувањето на Аллах не се ограничува само на седенките, туку го опфаќа секое место. Ен-Невеви вели „Непожелно е човек да седи на некое место, и да го напушти пред да го спомне Аллах.“
Жалоста на Судниот ден ќе биде или поради пропуштената можност за награда, бидејќи времето не било искористено во послушност кон Аллах, или поради грев и казна, затоа што времето било потрошено во непокорност кон Него.
Ако ова предупредување важи за дозволените седенки на кои е изоставено спомнувањето на Аллах – тогаш колку посериозна е состојбата со забранетите седенки исполнети со озборување, клевета и други гревови?!