,Аллаху мој, барам прибежиште во Твоето задоволство од Твојот гнев, во Твојата прошка од Твојата казна, и барам прибежиште во Тебе од Тебе. Не можам да Те пофалам доволно – Ти си тако како што Себеси си се пофалил.‘“

Препорачливо е овие дови да се изговараат на сеџда.
Мирк рекол: „Во друг ривајет што го бележи Несаи стои: ,Оваа дова ја изговараше кога ќе завршеше со намазот и ќе легнеше во својата постела.‘“
Препорачливо е Аллах да се фали со Неговите совршени атрибути и да му се обраќаме во дова со Неговите имиња потврдени во Куранот и Сунетот.
Во ова има величање на Создателот на руку и сеџда.
Дозволено е да се бара прибежиште во Аллаховите својства, исто како што е дозволено да се бара прибежиште во Неговото битие.
Ел-Хатаби рекол: „Во овие зборови има суптилно значење, а тоа е дека тој побарал прибежиште кај Аллах, барајќи заштита со Неговото задоволство од Неговиот гнев и со Неговата прошка од Неговата казна. Задоволството и гневот се спротивности, исто како што се спротивни прошката и казната. Но, кога стигнал до тоа што нема спротивност – а тоа е Возвишениот Аллах – побарал прибежиште во Него од Него, и ништо друго. Значењето на ова е барање прошка за недостигот во исполнувањето на она што е должност кон Него – во ибадетот што ни го наредил и во Неговата пофалба. А неговите зборови: ,Не можам да Те пофалам доволно‘ значат: немам моќ да ја достигнам вистинската пофалба што Ти ја заслужуваш.“