„Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, кога клањаше, ги одвојуваше рацете од градите (за време на сеџда), така што се гледаше белината на неговите пазуви.“

Препорачлива е оваа положба при сеџда, која подразбира оддалечување на надлактиците од страните.
Доколку некој клања во џемат, а неговото раздвојување ги вознемирува луѓето околу него, тогаш тоа не е пропишано за него.
Одвојувањето на рацете при сеџда носи многу мудрости и користи, како што се: изразување активност и желба за намазот, бидејќи кога сите делови на телото учествуваат во сеџдата, секој дел го добива своето право во ибадетот. Се смета и дека оваа положба е израз на скромност и поголема понизност, овозможувајќи челото и носот подобро да се прилепат за земјата, како и секој дел од телото да има своја посебна улога.