ئایا هیچ یەکێکتان ناتوانێت لە هەموو ڕۆژێکدا هەزار چاکە بەدەست بهێنێت؟!

هاندان بۆ ئەنجامدانی كردەوە چاكەكان؛ چونكە پەیژەن بۆ بەرزبوونەوە لە بەندایەتیدا.
فەزڵ وپاداشتی سبحان الله وزیكر كردن، وئەم كردەوە ئاسانە نابێتە هۆی هیچ ناڕەحەتیەك لەسەر مرۆڤ، وبەهۆیەوە ئەم پاداشتە مەزنە بەدەست دەهێنێت.
پەلەکردن ودەستپێشخەری هاوەڵان بۆ ئەنجامدانى کردەوە خێر وچاکەکان بەبێ دواکەوتن.
چەندەها جاربوونی چاکەکان بۆ دە هێندە، هەروەکو خواى گەورە دەفەرموێت: {مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا} [الأنعام: 160] واتە: {ھەر کەسێک چاکە بکات ئەوە (لەڕۆژی دواییدا) دە ھێندەی چاکەکەی پاداشتی بۆ ھەیە}، وئەمە کەمترین بڕی چەندەها جار بوونە، ئەگەر نا گێڕانەوە هاتووە کە لەوەیە چاکە هەتاوەکو حەوت سەد هێندە زیاد بێت.
لە هەندێك گێڕانەوەدا لە جیاتی (یان: أو) پیتی (و) هاتووە؛ كاتێك دەفەرموێت: (یان هەزار خراپەی...)، عەلی قاری دەڵێت: لەوەیە (و) بە واتای (یان: أو) بێت بۆیە هیچ دژە نییە لە نێوان دوو گێڕانەوەكەدا، واتای ئەوەیە: ئەوەی بیڵێت هەزار چاكەی بۆ دەنووسرێت، ئەم چاكەیە هەندێكی گوناهی لەسەر دەسڕێتەوە وهەندێكی تری پاداشتی پێدەستدەكەوێت، ولەوەیە (یان: أو) بە مانای (و) بێت یان بە مانای (بەڵكو) بێت بۆیە لەم حاڵەتەتدا هەردووكیانی پێكەوە پێدەبەخشرێت وفەزڵ وبەخشندەیی الله لەمە فراوانترە، واتا هەزار چاكەی بۆ دەنووسرێت وهەزار خراپەی لەسەر دەسڕێتەوە.