ಪ್ರವಾದಿಯವರು (ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿರಲಿ) ನಮಾಝ್ ನಿರ್ವಹಿಸುವಾಗ ತಮ್ಮ ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು, ತಮ್ಮ ಕಂಕುಳದ ಬಿಳುಪು ಗೋಚರವಾಗುವ ತನಕ ಅಗಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು

ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಮಾಡುವುದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ, ಎರಡು ತೋಳುಗಳನ್ನು ಎರಡು ಪಾರ್ಶ್ವಗಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಸುವುದು.
ಇಮಾಮರ ಹಿಂದೆ ನಮಾಝ್ ಮಾಡುವವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿದರೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವವನಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಾದರೆ ಅಗಲಿಸಬಾರದು.
ಸುಜೂದ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಯುಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು: ನಮಾಝ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುರುಪು ಮತ್ತು ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು. ಸುಜೂದ್‌ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ಭಾರ ಹಾಕಿದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವೂ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಪಾಲನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ: ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಯುಕ್ತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಅದು ವಿನಮ್ರತೆಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೋಲುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಹಣೆ ಹಾಗೂ ಮೂಗನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಒತ್ತುವುದರ ಆತ್ಯಂತಿಕ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಗವೂ ತನ್ನನ್ನು ಇತರ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತದೆ.