((هه‌ر كه‌سێ خودێ خێر و باشی بۆ بڤێت؛ دێ تووشی به‌لا و نه‌خۆشییان كه‌ت))

پێغەمبەر (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) به‌حس ل وێ چه‌ندێ دكه‌ت كو ئه‌گه‌ر خودێ خێر و باشی بۆ عه‌بده‌كێ خۆ یێ باوه‌ردار بڤێت؛ دێ وی عه‌بدی د نه‌فسا وی و مال و كه‌سوكارێن ویدا تاقی كه‌ت و جه‌ڕبینیت، ژ به‌ر كو ئه‌ڤ جه‌ڕبانده‌ دێ ئێكا هند ژ ڤی عه‌بدی چێكه‌ت ئه‌و په‌نایێ بۆ لایێ خودایێ مه‌زن ببه‌ت و ده‌ستێن خۆ ب كرنا دوعایان بۆ لایێ وی بلند بكه‌ت، كا چاوا دێ بیته‌ ئه‌گه‌ر گونه‌هێن وی ژێبچن و پله‌یێن وی بلند ببن.